Categorie: politiek

Hedendaagse ‘Stalins’

‘Een sterfgeval is een tragedie, honderd sterfgevallen is een statistiek’ Een uitspraak die wordt toegedicht aan Sovjetdictator Jozef Stalin. Een uitspraak die ook van toepassing is of lijkt op de manier waarop er naar het vluchtelingenprobleem wordt gekeken. Alleen al door het woord ‘vluchtelingenprobleem’ wordt het een statistisch gebeuren. Zoals een andere beroemde uitspraak waarvan niet duidelijk is wie er het ‘copyright’ op heeft, zijn er: ‘three kinds of lies: lies, damned lies, and statistics.’ Een uitspraak die in het debat over het vluchtelingenprobleem weer wordt bevestigd.

Stalin_in_July_1941

Foto: Wikimedia Commons

“In de binnenzak van zijn jasje zit een stukje baksteen verwikkeld in twee lagen plastiek. Dat was het enige wat hij kon vastpakken nadat zijn huis in elkaar stortte alsof het uit zand gebouwd was. Zo verschroeiend was de kracht van de bommen. Voor de puinhoop zaten zijn vrouw en kinderen te wenen, maar hij had zoveel pijn dat hij niet kon wenen.” de eerste alinea van een column van Bleri Lleshi op de Belgische site MO.be. “Je bent een mens,” is de titel van de column waarin Lleshi de wereld beschrijft door de ogen van een vluchteling. Aan die column is niets toe te voegen. Niets toe te voegen, maar wel bij aan te vullen. Dat aanvullen doet Sipan Morad in een filmpje op Youtube.

Een column en een filmpje die de vluchtelingenproblematiek terugbrengen tot de kern: het leed van mensen. Mensen die huis en haard hebben moeten verlaten omdat ze hun leven niet meer zeker zijn. Omdat huis, haard en stad er niet meer zijn. Als het grote vluchtelingenprobleem wordt teruggebracht tot het levens verhaal van Sipan dan is de eerste reflex van bijna iedereen om de jongeman te helpen. Zijn het er duizenden, dan wordt het een ander verhaal. Dan raakt het onze gevoelens. Ten minste die van het overgrote deel van ons. Alleen delven die duizenden individuele verhalen vol leed, het onderspit tegen de derde soort leugen, de statistiek.

Aan Stalin die ik eerder aanhaalde wordt ook de volgende uitspraak toegedicht: ‘Vermoord één man en je bent een moordenaar, vermoord er een heleboel en je bent een held.’ Een uitspraak die ook van toepassing is op het vluchtelingendebat. Immers worden de politici die het strengste zijn, die er alles aan doen om vluchtelingen te weren en zo wellicht bijdragen aan de dood van velen, niet als hedendaagse ‘Stalins’ vereerd? En worden de mensen die vluchtelingen uit zee vissen en redden van de verdrinkingsdood daarentegen niet als criminelen weggezet?

 

On door Ballonnendoorprikkerinfilosofie, geschiedenis, politiek, statistiek, vluchtelingencrisis1 reactie

‘Inschepingsplatform’

Kinderen scheiden van hun ouders. Omdat de protesten te groot werden, lijkt Trump er nu van af te zien. Niet omdat het moreel niet door de beugel kan, maar omdat het stemmen kost. Het hield de media de afgelopen week goed bezig. Op hetzelfde moment protesteert de Duitse partij CSU tegen het Duitse vluchtelingen- en migrantenbeleid. Dat moet strenger zo vindt de partij. In Italië gooit de nieuwe regering ook haar grenzen dicht en weert boten met vluchtelingen en migranten. Dit weekend is er zelfs een speciale ‘mini-top’ van de Eu-leiders over het onderwerp en daar ligt een ‘plan’ voor en centraal erin staan ‘ontschepingsplatforms’.

Distressed persons are transferred to a Maltese patrol vessel.

Foto: Wikimedia Commons

“Het idee is om economische migranten van vluchtelingen te scheiden op ‘ontschepingsplatforms’ buiten de Europese Unie (EU), bijvoorbeeld in Tunesië. Hoewel er veel juridische haken en ogen aan zitten, is er voor dit plan brede steun in Europa. Ook het Nederlandse kabinet is voor.”  Zo is bij Elsevier te lezen. Geruststellend vervolgt met: “Het wordt geen Guantánamo Bay, de Amerikaanse marinebasis op Cuba waar mogelijke Al-Qa’ida-strijders en Taliban-aanhangers vastzitten, maar een veilige plek vanwaaruit mensen die recht hebben op bescherming kunnen worden herplaatst in Europa door de VN-organisaties IOM en UNHCR, zegt Avramopoulos. ‘Het Vluchtelingenverdrag van Genève is onze leidraad.’ Voor economische migranten wordt volgens hem een ‘waardige terugkeer’ geregeld.”

Geen Guantánamo en ‘waardige terugkeer’ dat klinkt mooi. Maar toch, waarom zal een ‘waardige terugkeer’, een goede opvang en goede scheiding van vluchtelingen en migranten vanuit die ‘platforms’ buiten de EU wel lukken? Nu liggen die ‘ontschepingsplatforms’ binnen Europa, is de scheiding van migrant en vluchteling lastig en een waardige opvang en behandeling ver te zoeken, zie kamp Moria op Lesbos, waarom zou buiten de EU wel lukken wat binnen de EU niet lukt? Waarom zou een derde land, zoals Tunesië, zo’n ‘ontschepingsplatform’ op haar grondgebied accepteren terwijl de Europese landen ze niet op hun grondgebied willen hebben?

Als dit de kant is waar Europa, haar leiders en politici op willen, wordt het dan niet tijd voor een ‘inschepingsplatform’? Een platform waar Europa al die hoogdravende waarden, die migranten toch echt moeten accepteren willen ze integreren, op de boot kan zetten. Die hoogdravende christelijke waarden van medemenselijkheid en die universele rechten van de mens als een dobberende ‘Aquarius’ met waarden en mensenrechten die nergens meer welkom zijn.

 

On door Ballonnendoorprikkerincultuur, Europa, filosofie, geschiedenis, politiek, vluchtelingencrisis3 reacties

Vrouwelijke waarden

In het Parool roepen Minka Bos en Gwendel Kusters het Amsterdams college op tot een andere manier van besturen. “Vijf vrouwelijke wethouders telt het nieuwe college van Amsterdam sinds woensdag 30 mei, een ambitieus coalitieakkoord belooft grote veranderingen voor de hoofdstad. Om deze verandering duurzaam te realiseren is het nodig te gaan werken vanuit andere waarden: vrouwelijke waarden.” Beide dames zijn ervaringsdeskundige en weten: “hoe eng het is om op te staan en op een andere manier leiding te geven.” Nu heb ik in mijn leven al heel wat leidinggevenden meegemaakt en ieder van hen had een andere manier van leidinggeven. Wat zijn die vrouwelijke waarden?

meditate-1851165_960_720

Foto: Pixabay

“Kusters heeft als voormalig directeur bij Rijkswaterstaat sterke zelfsturende teams opgebouwd, gebaseerd op onderling vertrouwen. Is het opbouwen van zelfsturende teams die hun samenwerking baseren op vertrouwen, vrouwelijk? Het citaat gaat verder: “Meditatie werd onder haar leiding onderdeel van de besluitvorming.”  Ik moet hierbij denken aan een vrouwelijke leidinggevende waarmee ik van doen had. Zij stuurde de hele afdeling op ‘kleur en kleding’ advies. Het enige effect dat ik zag, was dat de adviseuse waarnaar werd verwezen, flink wat kleren verkocht. Ik heb hier niet aan meegedaan omdat ik liever mezelf ben dan iets wat iemand anders in mij ziet. 

Bezorgd spreken de auteurs dat: “Als de hiërarchische, ‘mannelijke’ manier van gesprek voeren en besturen leidend blijft zal de verandering slechts inhoudelijk en kortstondig zijn, en draait het enkel om het naleven en volgen van een coalitieakkoord en partijprogramma’s.” Ik vind het prachtig als iemand baat heeft bij meditatie en dat een onderdeel maakt van zijn of haar manier van werken en het nemen van besluiten. Als het een onderdeel wordt van …, dan wordt het opgelegd en dat duidt toch echt op hiërarchische verhoudingen.

De auteurs pleiten voor meer gevoel: “Het uiterlijke weten, (de feiten, de wetenschap, de onderzoeken), zijn alom vertegenwoordigd voordat er een besluit wordt genomen. Maar kunt u ook voelen wat een besluit met u en de stad zal doen?” Ik kan me een voorstelling maken wat iets met mensen doet en dat kan heel verschillend zijn, Daarvoor hoef je geen vrouw te zijn. Maar voelen wat iets met de stad doet? Net zoals je geen vrouw hoeft te zijn om het: “ het gesprek op andere wijze durven voeren en ruimte geven aan de ontwikkeling van eigen intuïtie en die te allen tijde durven volgen.”

De beste leidinggevenden die ik heb meegemaakt, leken juist geen leiding te geven. Ze stuurden me niet naar een kleur en kledingadviseur of ‘dwongen’ me niet tot meditatie of andere ‘hobby’s’ waar zij profijt van hadden. De beste leidinggevenden gaven mensen de ruimte om zichzelf te zijn en maakten zo gebruik van ieders sterke punten. Het enige wat ze zelf deden was ervoor zorgen dat de sterke punten van de een de mindere van de ander compenseerden zodat er een compleet team ontstond. 

On door Ballonnendoorprikkerincultuur, filosofie, politiekEen reactie plaatsen

Beste minister Slob,

“Wat vindt u van het voorstel, zowel van de voorgestelde wettekst als de memorie van toelichting?” Die vraagt stelt de overheid, minister Slob van Onderwijs aan ons op de internetpagina waarop wij, inwoners van dit land, kunnen reageren op het wetsvoorstel verduidelijking burgerschapsopdracht in het funderend onderwijs. Beste minister Slob, van die gelegenheid maak ik graag gebruik. 

Internetconsultatie

Beste minister Slob, ik heb het wetsvoorstel en de toelichting erop met belangstelling gelezen. “Met dit wetsvoorstel is het voor scholen duidelijker waar burgerschapsonderwijs in ieder geval over moet gaan. Leerlingen krijgen hierdoor beter burgerschapsonderwijs en verwerven meer kennis en vaardigheden op dit gebied. Scholen hebben buiten deze kern de ruimte voor eigen invulling van het burgerschapsonderwijs.” Dat is het doel wat u met het wetsvoorstel wilt bereiken. Bijzonder omdat ik in de veronderstelling was dat het doel van het onderwijs altijd al was om samen met ouders en andere opvoeders de kinderen voor te bereiden op het zelfstandig functioneren in de Nederlandse samenleving? Als dat het doel van het onderwijs is, is het dan niet vreemd dat er een apart vak ‘burgerschap’ zou moeten zijn? 

In de artikelen lees ik dat het gaat om “het bijbrengen van respect voor en kennis van de basiswaarden van de democratische rechtsstaat,” Hoe moet dat, respect bijbrengen. Voor mij is respect iets wat je een andere persoon geeft, het is een vrijwillige daad. Past een dergelijke formulering niet veel meer bij een dictator, potentaat en wellicht zelfs de huidige Amerikaanse president? Die eisen dat ze worden gerespecteerd, die willen respect afdwingen en dat kan leiden tot veel, maar leidt zelden tot respect. 

Dan een slagje dieper. Gelooft u in de kracht van basiswaarden van onze democratische samenleving? Ik stel u die vraag omdat als u werkelijk gelooft in de kracht van deze waarden, ‘respect afdwingen’ niet nodig is, dan krijgen ze respect. Om de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring te citeren: “ We hold these truths to be self evident.” Deze tekst straalt weinig vertrouwen in die basiswaarden uit

Als laatste, als het actieve burgerschap en die sociale cohesie waar u in de toelichting over spreekt werkelijk een probleem zijn, is er dan niet wat anders nodig? Is er dan niet beleid op andere terreinen nodig. Beleid dat erkent dat de ‘onafhankelijkheid’ van het individu veel te ver is doorgeschoten? Beleid dat erkent dat een individu zonder een groep niets is. Beleid dat ‘werk, werk en nog eens werk’ wat minder belangrijk maakt en dat werk ziet als een middel tot een doel en niet als een doel op zich. Als cohesie het doel is dan is het ‘staand zingen van het Wilhelmus’, het kunnen ‘uitleggen waar dat lied over gaat’ en ‘een bezoek aan het Rijksmuseum’ gepruts en gerommel in de marge. Zonde van de tijd en het geld.

On door Ballonnendoorprikkerindemocratie, filosofie, geschiedenis, politiek, vrijheid, wetgevingEen reactie plaatsen

Eerdmans, ben een man

‘“En laten nu de 47.312 kiezers van Leefbaar definitief barsten.” De reactie van Joost Eerdmans van Leefbaar Rotterdam nadat bekend was dat er een college wordt gevormd waarvan Leefbaar Rotterdam, de grootste partij in Rotterdam, geen deel uitmaakt. Ronkende taal van een politicus die de slag won, maar nu de oorlog lijkt te hebben verloren. Dat is natuurlijk een bitter pil en wellicht is die wat minder bitter als je de waarheid en in het kielzog onze democratie, wat geweld aandoet.

Rotterdam

Foto: Wikimedia Commons

Beste meneer Eerdmans, hoeveel kiezers heeft u laten barsten toen u in 2014 in het college stapte? Niemand zult u zeggen, wij waren de grootste partij en vormden samen met andere partijen een college dat kon rekenen op een meerderheid in de gemeenteraad en dus een meerderheid van de uitgebrachte stemmen. Daar voegt u wellicht nog aan toe dat uw college er was voor alle Rotterdammers en niet alleen voor de kiezers van Leefbaar Rotterdam en de andere collegepartijen. 

Een prachtig antwoord van iemand die de werking van onze democratie begrijpt. Begrijpen omdat de grootste partij worden in ons democratisch stelsel mooi is, maar niet doorslaggevend. Omdat er in dit land nog nooit een partij was die de absolute meerderheid behaalde, verre van dat zelfs, moet er altijd worden samengewerkt. Daarbij is de grootste zijn een voordeel, maar geen garantie. Je moet altijd partners vinden die met je willen samenwerken. Vind je die niet of overspeel je je hand, dan sta je met de meeste zetels buitenspel. Bij de PvdA kunnen ze daar over meepraten. Die partij won in 1977 de verkiezingen en werd de grootste, maar werd door het CDA van Van Agt vervolgens in de formatie buitenspel gezet. De arrogante houding van de PvdA was daarvan een vermeende oorzaak.

Beste meneer Eerdmans, u mag best verdrietig zijn om de verloren formatie. Het past daarbij niet om onze democratie geweld aan te doen. Geweld aandoen omdat niemand die 47.312 Rotterdammers laat barsten. Een college van welk pluimage dan ook, is er voor alle inwoners van een gemeente. Want beste meneer Eerdmans, een veel groter aantal, meer dan de helft van de Rotterdammers, stemden op de partijen die nu het college vormen. Als u zo redeneert, dan zijn er nog meer kiezers die men laat barsten. Kiezers van NIDA en Denk bijvoorbeeld of die van 50Plus en de Partij voor de Dieren. 

Beste meneer Eerdmans, niet zo zielig doen. In de aanloop naar de verkiezingen heeft u voor uw partij de lijnen uitgestippeld en keuzes gemaakt. Dat trok veel kiezers, maar stootte er nog meer af. Net zoals het ook partijen afstootte. U hoopt hiermee de verkiezingen en de formatie te winnen. Dat eerste (mis)lukte, ondanks een verlies vergeleken met vier jaar eerder bleef uw partij de grootste. Dat laatste mislukte. Ben een man en neem uw verlies. Of mag die uitdrukking tegenwoordig niet meer

On door Ballonnendoorprikkerindemocratie, filosofie, geschiedenis, politiekEen reactie plaatsen

Neutrale politici

Als volger van de actualiteit en vooral gefocust op ‘bijzondere’ uitspraken en redeneringen, lees je soms dingen waarvan je denkt: hoe krijgen ze het verzonnen? Zo las ik bij rtvdrenthe een wel heel bijzondere redenering van de PVV-fractievoorzitter in Emmen, Tom Kuilder. Kuilder: “Wij vinden de scheiding van kerk en staat een belangrijke zaak. Daarom past het dragen of tonen van religieuze symbolen niet in een volksvertegenwoordigend orgaan. Denk aan keppeltjes, hoofddoeken of mariabeelden. Geloof is iets voor achter de voordeur.” Kuilder richt zijn pijlen op een PvdA-raadslid dat een hoofddoek draagt en het gaat hem niet om de persoon: “Het gaat ons om de achterliggende discussie en de neutraliteit die politici moeten uitstralen.”

Nolensplein

Foto: de Ballonnendoorprikker

Gelukkig vindt hij de scheiding tussen kerk en staat belangrijk. Op dat punt zijn nog wel wat slagen te winnen, zoals ik een tijdje geleden al betoogde. Betekent een neutrale overheid dat een volksvertegenwoordiger geen religieus symbool mag dragen? Gaat Kuilder dan ook de strijdt aan met partijen die in hun naam verwijzen naar een religie? Moeten die niet ook worden ‘verboden’? Die stralen immers geen neutraliteit uit. Hoe zit het met het benoemen van het ‘joods- christelijke’ karakter van de samenleving dat de laatste jaren, ook bij PVV-leider Wilders, erg populair is? Ook verbieden? En als we dan toch bezig zijn, is het liberalisme niet ook een visie op het leven, net zoals een religie? Iets wat je ook van het socialisme zou kunnen zeggen. Verbieden nu we toch bezig zijn? 

“Geloof is iets voor achter de voordeur,” aldus Kuilder en hij lijkt dit letterlijk op te vatten. Alleen echt consequent is hij niet, want ik mis een pleidooi voor de sloop van alle kerken, maar misschien komt dat nog. Dat zijn immers uitingen van een religie aan de verkeerde kant van de voordeur. Daarna kan hij zich wellicht nog werpen op alle pleinen en straten die zijn vernoemd naar paters, pastoors, heiligen, dominees en andere religieuze persoonlijkheden. Dat heeft een voordeel, dan wordt het Venlose Nolensplein weer het Gaasplein.

Wanneer kunnen we van Kuilder de oproep verwachten aan zijn politiek leider Wilders? Politici moeten immers ‘neutraliteit’ uitstralen. En zo blijft er niemand over die geschikt is als politicus. Of zou Kuilder bedoelen dat de PVV neutraal is?

On door Ballonnendoorprikkerinchristendom, filosofie, islam, politiek, religieEen reactie plaatsen

Divers, diverser, diverst

In Amsterdam zijn nieuwe wethouders benoemd. Bij AT5 is te lezen dat het Amsterdamse BIJEEN-raadslid Sylvana Simons, het college niet divers genoegd vindt. Het college bestaat uit 3 mannen en vijf vrouwen, inderdaad een oververtegenwoordiging van vrouwen, maar dat bedoelt Simons niet. Dat maar één van de acht wethouders van kleur is, vindt Simons “ongehoord.” Als ik trouwens naar de ‘kleur van de acht bestuurders kijk, dan vraag ik mij af welke van die acht dan ‘van kleur’ is? Simons bedoelt waarschijnlijk Touria Meliani, maar zij heeft dezelfde kleur als  de andere zeven. 

Iamsterdam.jpg

Foto: Wikimedia Commons

“En dan heeft Simons het alleen nog maar over kleur, want als het gaat om diversiteit qua seksuele voorkeur of mensen met een beperking is het nieuwe college volgens haar ook niet divers,” zo lees ik. Toch zie ik acht personen met allemaal een eigen achtergrond, een eigen persoonlijkheid, een eigen verleden, eigen kenmerken en dus een heel ‘divers’ gezelschap. 

Beste mevrouw Simons, met acht personen de ideale mix vinden die precies de bevolking van Amsterdam weerspiegelt, lijkt mij erg lastig. Zeker als je je realiseert dat de stad al zo’n 180 nationaliteiten kent en dan zou het ook zomaar kunnen dat die nationaliteiten ook nog in verschillende culturen uiteen vallen en dan heb ik het nog niet eens over religies. Een Fries is immers ook anders dan een Zeeuw of een Limburger, een Vlaming is anders dan een Waal of Brusselaar, een Bask is anders dan een Catalaan en zo kunnen we doorgaan. De ene Fries, Zeeuw of Catalaan verschilt ook weer van de andere. Dat krijg je niet ‘afgespiegeld’ in een college van acht leden en ook niet in een raad van vijfenveertig.

Als u wilt dat het college een goede afspiegeling vormt van de bevolking, dan moet u  pleiten voor uitbreiding van dat college. Dan moet dat namelijk de gehele bevolking van de gemeente gaan omvatten. Dat maakt besturen echter wel lastig, want waar vind je een zaal waar de gehele Amsterdamse bevolking in past en dat is dan nog een van de minste problemen.

Maar, beste mevrouw Simons, dat is niet de functie van een raad of college. Die moeten de stad besturen en besluiten nemen die het algemeen belang het beste dienen. Daarop moeten ze worden beoordeeld, niet op hun sekse, seksuele voorkeur, religie, afkomst of kleur. 

On door Ballonnendoorprikkerindemocratie, filosofie, polarisatie, politiekEen reactie plaatsen

Life’s not fair …

Toen ik de nieuwe Amerikaanse beleidslijn voor Iran bij Opiniez las, moest ik denken aan een beroemde zin uit de animatiefilm The Lion King. Ik moest denken aan de zin die Scar, de volle broer van koning Mufassa uitspreekt vlak na de geboorte van Simba, het zoontje van Mufassa . Met die geboorte wordt Scar gepasseerd als eerste troonopvolger: ’Life’s not fair, you see. For I will never be king and you will never see the light of another day.’ Vooral het eerste deel van het citaat: life’s not fair.

Scar

Illustratie: King PNG

Want ik lees dat: “Het regime moet open kaart spelen over alle voorafgaande nucleaire activiteiten en volledige duidelijkheid geven over de militaire dimensies van zijn nucleaire programma. Het moet ook zijn ambities voor kernwapens voor altijd opgeven.” Gaan de VS ook aan deze eis voldoen? Vervolgens: “Het regime moet stoppen met uraniumverrijking en plutoniumrecycling. Het moet ook zijn zwaarwaterreactor in Arak sluiten.” Stoppen de VS hier ook mee en sluiten zij ook hun installaties? Dan: “Het Iraanse regime moet het IAEA volledige toegang verlenen tot al zijn locaties in het hele land.” Is de IAEA ook welkom bij alle Amerikaanse locaties?

Verder moet: “Teheran (…) stoppen met de ontwikkeling van ballistische raketten en het lanceren van ballistische raketten.” Stoppen de VS ook met hun eigen raketontwikkelingen en die van bedrijven op hun grondgebied. Ook moeten: “alle buitenlandse burgers die door het regime worden gegijzeld,” worden vrijgelaten. Hoe zit het met de door de VS gegijzelde mensen in Guantanamo en op andere ‘duistere’ locaties? 

“Het Iraanse regime moet zijn steun aan terroristische groeperingen in het Midden-Oosten beëindigen.” Nu is de vrijheidsstrijder van de een, de terrorist voor de ander. Stoppen de VS ook hun steun aan allerlei groeperingen en regimes in het Midden-Oosten? De Iraanse regering moet respect hebben: “voor de soevereiniteit van Irak en de ontbinding van zijn proxy-milities in het land.” Hoe zit het met het respect van de VS voor de soevereiniteit van Irak, Afghanistan, Syrië en vele andere landen. Iran moet stoppen met: “de steun aan de Houthi-milities,” in Jemen. Worden de Saudiërs ook gedwongen om te stoppen met hun militaire interventie in dat land? Trekken de VS ook alle strijdkrachten onder hun commando terug uit Syrië, zoals ze van Iran eisen? 

Als laatste, stoppen de VS ook met ‘dreiggedrag’ ten opzichte van hun buren en de rest van de wereld? Maar ja, life’s not fair … . 

On door Ballonnendoorprikkerinfilosofie, geschiedenis, politiek, rechtvaardigheidEen reactie plaatsen

‘Tante Truus’

Ik moest vandaag weer denken aan ‘tante Truus’. Nee, niet mijn twee tantes die toevallig Truus heten, maar aan ‘tante Truus’ van Onno Ruding. Die tante waarbij je als werkloze liever op de koffie zat dan dat je ook maar iets deed, al was het maar werk zoeken. Hij, VVD-fractieleider Klaas Dijkhof, noemde Rudings ‘tante Truus’ niet, maar toch deden zijn uitspraken mij aan haar denken. Dijkhof lijkt te denken dat mensen ‘niets doen’ omdat ze bijstand krijgen, terwijl het gros bijstand krijgt omdat ze niets kunnen doen omdat er geen plek voor hen is. Dat is niet de enige dubieuze omkering van de werkelijkheid in Dijkhofs redeneringen te lezen in de Volkskrant.

bedelaar

Foto: Flickr

Als het aan Dijkhof ligt, wordt de bijstand verlaagd en kan een bijstandsgerechtigde door zijn best te doen meer verdienen: “We kunnen allemaal een keer pech hebben. Dan maken we een systeem zodat de pechvogel niet crepeert, maar wel zijn best moet doen om zo snel mogelijk weer op eigen benen te staan.”  Wat je dan moet doen? “Een aanvulling van de bijstandsuitkering tot het huidige niveau is alleen mogelijk voor wie de taal spreekt, een opleiding volgt, solliciteert, of ‘iets nuttigs doet voor de medemens.” Gelukkig hoef ik me geen zorgen te maken want ik spreek ‘de taal’, tenminste, dat hoop ik. Een tweede bijzonder omkering van de werkelijkheid van Dijkhof. Want is de bijstand niet ooit in het leven geroepen om ervoor te zorgen dat mensen op eigen benen kunnen blijven staan als ze ‘een keer pech hebben’? Om ervoor te zorgen dat ze dan niet van de goedertierenheid van hun familie en buren afhankelijk zouden zijn of nog erger de ‘kerkelijke armenzorg’ of de bedelarij? 

“Volgens Dijkhof komt daarmee de ‘wederkerigheid’ weer terug in het nu te anonieme stelsel van sociale zekerheid,” zo valt te lezen. Wederkerigheid, het modewoord van de afgelopen jaren in overheidsland en daarom zullen velen beamend knikken als ze dit lezen. De vraag is of dat terecht is? Want was die anonimiteit niet juist een van de fundamenten van het stelsel? Inderdaad was er vroeger een niet anoniem stelsel van ‘sociale zekerheid’. Dat was het stelsel van de kerkelijke armenzorg, de filantropie en de bedelarij. Toen was duidelijk wie er aanspraak maakte op die ‘sociale zekerheid’. Een zeer stigmatiserend en vernederend gebeuren waar het ‘anonieme stelsel van sociale zekerheid’ een einde aan heeft gemaakt.

Het wederkerige ‘voor wat hoort wat’ dat Dijkhof terug wil, maakte geen deel van uit van dat ‘anonieme stelsel’ en dat was precies de bedoeling. Zou Dijkhof terug willen naar het stelsel van de ‘armenhuizen’ waar je bed, bad en brood kreeg en vervolgens als ‘tegenprestatie’ te werk werd gesteld? 

On door Ballonnendoorprikkerindemocratie, filosofie, geschiedenis, politiek2 reacties

De puinhopen van rechts

Identiteitspolitiek, een onderwerp waarover ik geregeld schrijf. Ook vandaag weer, nu is een gesprek  tussen Sid Lukkassen en de Belgische Manel Mselmi bij ThePostOnline de aanleiding. Volgens beiden is ‘identiteitspolitiek’ iets van ‘links’ en is het gedoemd te mislukken. Dat ‘identiteitspolitiek’ gedoemd is te mislukken, heb ik al eerder betoogd. De nadruk wordt immers gelegd op het verschil tussen mensen. Dat het alleen ‘links’ is die een dergelijke politiek bedrijft, dat waag ik toch zeer te betwijfelen.

vuilnis

Foto: Flickr

Nu krijgt ‘links’ al jaren de schuld van alles rondom migranten, terwijl de geschiedenis iets heel anders laat zien. Die laat namelijk zien dat ‘links’ het in Nederland nooit voor het zeggen had. Het CDA en haar voorlopers en/of de VVD maakten gedurende de gehele na-oorlogse tot en met het heden, deel uit van de regering. Die laat zien dat de migratiepolitiek vanaf de jaren zestig zo ongeveer Kamerbreed werd gesteund. Die laat zien dat zowel links, midden als rechts de vaders zijn van het zogenaamde ‘multiculturele drama’, als er al sprake is van een ‘drama’.

De geschiedenis laat ook zien dat in eigen groep verkeren en eigen politieke partijen oprichten een heel Nederlandse traditie is die ‘verzuiling’ wordt genoemd. Want die joods-christelijke traditie die wordt geroemd, vocht zich jaren lang de tent uit en leidde eind negentiende eeuw de verzuiling in, de gepacificeerde voortzetting van de religieuze strijd. Verzuiling die zover ging dat voetballen per religie moest en zelfs de duiven vlogen gescheiden. Zou een ‘hervormde’ duif die met steun van de here Jesus vloog trouwens beter vliegen dan een katholieke met ‘godszegen’?  Die verzuiling zet zich ook nu nog voort alleen worden de zuilen steeds kleiner omdat iedereen zijn eigen ‘identitaire’ zuil wil. Bij Opiniez betoogt Jan Gajentaan dat er maar een nieuwe zuil moet komen van de ‘stille meerderheid’.

Die ‘stille meerderheid’, wie dat ook moge zijn en het is twijfelachtig of het wel een ‘meerderheid’ is, bestaat uit ‘echte’ Nederlanders. Zo interpreteer ik het betoog van Gajentaan. En daarmee zijn we meteen aanbeland bij de ‘rechtse’ bijdrage aan de ‘identiteitspolitiek’. Een bijdrage die van nieuwkomers ‘integratie’ verwacht in die Nederlandse identiteit waarover ik eergisteren schreef. Alleen is die ‘integratie’ of ‘inburgering’ nooit ‘af’. Er is altijd wel een reden waarom iemand er niet bijhoort en een zoveelste generatie Turk, Marokkaan of welk land dan ook is. Zou dit niet ook hebben kunnen bijdragen aan het in eigen schulp kruipen van migranten?

Een kleine twintig jaar geleden concludeerde Pim Fortuyn dat paars er een puinhoop van had gemaakt. Vanaf 2002 heeft rechts dit aangegrepen om een ‘streng inburgeringsbeleid’ te voeren. Is de tijd nu rijp om te concluderen dat het ‘inburgeringsbeleid’ van rechts, tot een puinhoop leidt?

On door Ballonnendoorprikkerincultuur, filosofie, geschiedenis, migranten, polarisatie, politiek1 reactie