The colour of music

De nieuwe directeur van MOJO, Wilbert Mutsaers, gooide deze week weer een knuppel in het zwart/wit hoenderhok: Nederlandse festivals moeten kleurrijker. Er moet meer zwarte muziek worden geprogrammeerd: R&B, hiphop en de grote artiesten als Beyoncé en  Kanye West komen er nooit, wel stokoude rockers als Bruce Springsteen, the Rolling Stones en Paul McCartney. De festivals lopen zo: “het risico te vervreemden van het poppubliek, als daar geen poging wordt gedaan de grote zwarte muziek een plaats te geven.” Een paar dagen later geeft de rapper Fresku zijn analyse: “Maar we denken op een of andere manier dat pop wit is. Ten onrechte. We moeten niet onderschatten dat zwarte muziek in alles zit, maar dat toch altijd witte mensen het gezicht van een zwart genre worden.

Dead KennedysIllustratie: alibi.com

Waar komt toch de idee vandaan dat alles een afspiegeling moet zijn van ‘de samenleving’? Dat er evenveel mannen als vrouwen, gele rooie, blauwe en groene mensen, linkse als rechtse, ‘grachtengordel-‘ en ‘achterbuurtmensen’ enzovoorts, op tv en gast in talkshows moeten zijn? En nu ook muzikanten op festivals? Als artiesten op festivals een afspiegeling van de samenleving moeten zijn, dan claim ik ook een positie als ‘hoofdact’. Ik behoor tot de categorie vals zingende a-muzikalen en die moeten ook een plek hebben. Suggestie voor de programmeur, zet me als laatste dan is het terrein snel leeg.

Dat is natuurlijk absurd. Bij muziekfestivals draait het gelukkig om de muziek en het is aan de organisator om een programma samen te stellen. Een organisator van een hiphopfestival, zal Jan Smit niet programmeren. Dat is niet omdat Jan blank is, maar omdat hij geen hiphop maakt. De organisator zal ook de ‘zwarte’ band Living Colour niet uitnodigen omdat ze geen hiphop maken. Een organisator van een hardrockfestival zal Rihanna niet vragen, niet omdat ze zwart is, maar omdat zij geen hardrock speelt. Living Colour wordt wellicht wel gecontracteerd. Het Concertgebouworkest zal ook niet gevraagd worden voor Pinkpop. Richt ieder festival zich niet op een deel van het muzikale spectrum en betekent dit niet dat een ander deel er niet komt?

Heeft muziek een kleur of kent het verschillende stromingen als jazz, punk, new wave, hiphop enzovoorts? Wordt er niet al zolang als er muziek wordt gedraaid op de radio door artiesten geklaagd dat ze niet worden gedraaid en door fans dat ze hun muziek niet op de radio horen? Zo was mijn favoriete punkband Dead Kennedys zelden te horen op de radio. Zou de huidskleur van de artiest hierbij werkelijk een belangrijke rol spelen zoals Fresku beweert in zijn song Zo doe je dat? Of zou het aan de smaak van de discjockeys liggen of de kwaliteit van de muziek liggen?

3 gedachtes over “The colour of music

  1. nou daar zeg je iets…..misschien niet als zanger maar waarom niet als “ballonendoorprikker”?Dat zou denk ik best passen op het programma van bijvoorbeeld de Zomerparkfeesten in de tent. Een toeschouwer heb je in ieder geval. 🙂

    Like

  2. Hoe verhoudt dit zich ten opzichte van allerlei quota die men stelt om bijvoorbeeld meer vrouwen in de top van het bedrijfsleven, politieke organisaties enzovoorts te krijgen? Kunnen oude, witte mannen vrouwen daar ook niet voldoende representeren?

    Ik vind het een lastige discussie. Het gaat inderdaad om “welk” festival je bekijkt. De MOJO directeur lijkt vooral te verwijzen naar Pinkpop, een festival dat zich richt op alle popmuziek. Daar lijkt R&B en hiphop de laatste jaren weinig vertegenwoordigd te zijn. Vooral op het gebied van grote namen. Waarom niet een keer Rihanna boeken?

    Overigens denk ik dat dat ook gaat gebeuren. Enige jaren terug was Pinkpop toch vooral een rock festival. Inmiddels, met veel discussie tot gevolg, is er ook voor dance veel ruimte ingeboekt. Terecht. Wie de top 40 bekijkt, ziet daar al enige jaren meer en meer dansbare producties verschijnen. Dat is een momentopname. Net als R&B over enige jaren (of misschien zelfs nu) overal in terugkeert. Ik hoop met recht op Kanye West en/of Beyoncé. Wellicht dat ik dan wel een keer naar Pinkpop ga.

    Like

  3. Wellicht zullen die artiesten inderdaad en keer op Pinkpop komen. Wat mij stoort, is dat er een kleur aan wordt gegeven. Dat doen zowel de MOJO directeur als Fresku. Zo wordt een beeld gecreëerd van wit tegen zwart, terwijl het om stromingen gaat. Vooral Fresku lijkt het helemaal in het racismedebat te willen trekken. Hij haalt uitspraken van Giel Beelen aan en die worden dan min of meer verabsoluteerd alsof alle ‘blanken’ er zo over zouden denken. Ik zit onvoldoende in de muziekwereld om er veel van te zeggen, maar om de ‘racisme kaart’ te trekken als je plaatse niet of weinig door Giel en collega’s worden gedraaid, vind ik zwak.

    Als ik Pinkpop was en ik zou beginnen met R&B dan zou ik ook met wat kleinere acts beginnen en het publiek er zo aan laten wennen. Of om zo een gemengde publiek te bouwen. Begin je meteen met een topact, dan staat het halve veld vol met aanhangers van die topact met geen interesse voor deert. Of is je halve veld leeg omdat die pas later komen en stroom die andere helft weg als die topact moet beginnen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s