Amateur!

“Amateurs die het werk van professionals doen, moet je dat verbieden?”  Die vraag stelt Leonie Breebaart in haar column bij Trouw. Zij stelt deze interessante vraag naar aanleiding van de amateur speurders in Koekange die dachten zeker te weten waar het lichaam van een vermist persoon lag. Door alle publiciteit en de ermee gepaard gaande onrust die dit veroorzaakte, voelde de politie zich genoodzaakt op de plek te gaan graven. Er werd niets aangetroffen. De amateur speurders waren nog niet tevreden want … is er wel goed genoeg en diep genoeg gegraven? Breebaart trekt de vraag door naar het ‘filmen bij ongelukken’. De filmers verrichten het werk van verslaggevers: “Het is daarbij dus net al bij de recherche: de amateur is op de stoel van de professional gaan zitten”  Er zijn zelfs politieke partijen die dit willen verbieden, schrijft Breebaart. 

alte-kamera-filmen-junge-275078

Foto: Pexels

“Nu iedereen een mobieltje op zak heeft en waarschijnlijk vooral nu je met vloggen rijk en beroemd kunt worden, heeft het filmen van ongelukken epidemische vormen aangenomen,” schrijft Breebaart over deze amateur verslaggevers. Ze vervolgt: “Want je zult daar maar liggen en het enige wat omstanders doen is jouw ellende vastleggen.” Een terechte opmerking waarin ik me heel goed kan inleven. Ik moet er niet aan denken, dat ik daar lig en dat mijn buurman of mijn kinderen dat moeten zien. Dat deze ‘amateur’ er ook nog aan verdiend is verschrikkelijk.

Even een ander perspectief. ‘Die buurman of dat familielid zal je daar maar hulpeloos en kwetsbaar en ellendig je rug en billen moeten wassen.’ Voelt dat niet net zo slecht? Bij mij wel. Als we dan kijken naar de zorg en ondersteuning van kwetsbare mensen, dan zien we dat daar de ‘amateur’ op het schild wordt gehesen als ‘reddende engel’ en zo ongeveer ‘heilig’ wordt verklaard. ‘Reddende engel’ voor het familielid, vriend, kennis of buur die het allemaal niet meer alleen kan. De overheid verwacht en hoopt dat die ‘amateur’ daar nog veel meer werk voor zijn of haar rekening neemt. Want de ‘amateur’ is vooral ‘reddende engel’ voor de overheidsfinanciën. Die amateur werkt namelijk gratis waardoor betaalde zorg en ondersteuning niet nodig is en dat betekent minder uitgaven voor de overheid. 

De aan ellende verdienende amateur is een schande. Hoe zit dat met een aan ellende ‘verdienende’ overheid?

Van de regen in de drup

De Nederlander krijgt het druk. De Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) is bedoeld om veel meer ondersteuning en zorg door vrijwilligers en mantelzorgers te laten verrichten. Dit om alles betaalbaar te houden.

Stress

Illustratie: 855winthecase.com

Nu wordt er ook gewerkt aan een nieuwe Omgevingswet waarin de overheid zich ook terugtrekt. Wil je iets bouwen, dan moet je draagvlak zoeken. Dit klinkt mooi, maar heeft ook een andere kant. Wil je voorkomen dat iets wordt gebouwd, dan moet je dat ook zelf organiseren. Martin Sommer omschreef het in de Volkskrant als volgt: “Van de omgevingswet moeten we straks, als we vader zijn steunkousen hebben uitgetrokken, naar het buurthuis om de plannen van de projectontwikkelaars te bespreken.”

Maar daarmee zijn we er nog niet. In diezelfde Volkskrant stelt Frank Kalshoven vast: dat Nederland er lekker van zou opknappen als we erin zouden slagen het totaal aantal gewerkte uren te laten toenemen.” Zo krijgen we meer inkomen om bijvoorbeeld een energietransitie te betalen, vluchtelingen op te vangen, de AOW te verhogen, beter te eten en drinken of de schulden af te lossen. Heb je schoolgaande kinderen, dan verwacht de school dat je je actief inzetDat verwacht de sport- en/of culturele vereniging trouwens ook.

Sommer constateert:“De energieke burger is permanent bekaf.” En dat leidt weer tot meer ziekteverzuim en hogere ziektekosten. Ook krijgen de collega’s van de zieke het nog drukker, net als zijn sociale omgeving. Een neergaande spiraal.

Nederland zou lekker opknappen als er meer uren betaald worden gewerkt. Daarmee zullen veel economen en politici het eens zijn. Is het niet vreemd dat veel van diezelfde economen en politici zich ook kunnen vinden in die Wmo en de Omgevingswet? Vreemd omdat juist deze wetten leiden tot de vernietiging van banen? De Wmo omdat veel werk, en dus banen, als bijvoorbeeld huishoudelijke hulp worden geschrapt. Dat werk moet maar door vrijwilligers en mantelzorgers worden gedaan. Dit schrappen leidt tot minder betaalde uren en de druk op vrijwilligers en mantelzorgers zou ook wel eens tot minder betaalde uren kunnen leiden. En de Omgevingswet omdat hierdoor veel overheidsbanen en dus gewerkte uren verdwijnen. En zou het aantal gewerkte uren niet ook afnemen door de druk die zo op de burger wordt gelegd?

Raken we zo niet van de regen in de drup? Tijd voor herbezinning?