Leef vanuit je verbeelding

“Christopher Columbus, ontdekkingsreiziger of massamoordenaar?” De kop boven een artikel op de opiniesite Joop. En: “Er klinkt zelfs de roep om een standbeeld voor Nathuram Godse, de man die op 30 januari 1948 Mahatma Gandhi doodschoot,” uit een artikel van de Correspondent over hindoenationalisme. Twee heel verschillende onderwerpen uit verschillende landen, met toch overeenkomsten. Welke?

verbeeldingIllustratie: www.ontwikkelzin.nl

De hindoesnationalisten willen een andere ‘officiele’ geschiedenis van India. Een geschiedenis waarin zij de hoofdrol spelen.  Hetzelfde kan gezegd worden met betrekking tot Columbus. De geschiedenis moet worden veranderd in de richting die past in een bepaald straatje.

Is het passend om het verleden en personen uit het verleden te beoordelen met de normen en waarden van het heden? Neem Columbus, de man zal beslist zijn goede en slechte kanten hebben gehad. Er zullen tijdens zijn expedities best doden zijn gevallen. Maar dat was vroeger redelijk gewoon. Niet alleen in Europa, maar overal ter wereld was het een stuk gewelddadiger dan nu. Daar maalde men toen niet om. Niet in Spanje, maar ook niet op de Noord Amerikaanse vlaktes. Dat was de wereld waarin Columbus moest overleven. Moeten we personen en gebeurtenissen uit het verleden niet in hun tijd zien en beoordelen?

Wordt Columbus niet gebruikt om in een huidige discussie mensen een schuldcomplex aan te praten en monddood te maken? En geldt dit ook niet voor de hindoenationalisten die via een ‘nieuwe’ geschiedenis aan willen tonen dat zij de echte rechtmatige Indiërs zijn?  Willen deze partijen het verleden veranderen en zo nu hun ‘almacht’ vestigen? Willen ze, om dat te bereiken, aantonen dat zij altijd al ‘gelijk’ hadden? Dat zij altijd al de ‘goeden’ waren? De goeden die door de anderen slecht werden behandeld? Of sterker, dat de anderen de slechten waren en zijn, en zich moeten verexcuseren voor een verre voorvader? Of erger nog, aangepakt mogen worden? Zou het niet gevaarlijk kunnen zijn om de geschiedenis zo te gebruiken?

Een goed advies van zelfhulpgoeroe Stephen Covey voor al deze geschiedveranderaars: “Leef vanuit je verbeelding, niet vanuit je geschiedenis.”

Geschiedmisbruik

De democratie deels opheffen van landen die EU-hulp krijgen. Daarvoor pleit Harry Verbon, hoogleraar in de economie. Hij heeft hierbij Griekenland op het oog en beargumenteert dit met de Griekse monetaire geschiedenis, waarbij vooral democratische periodes een stijging van de staatsschuld lieten zien.

Harry Verbon(foto: www.tilburguniversity.edu)

Over de negentiende eeuw schrijft hij: “Uit (…) verzamelde gegevens blijkt dat in de 19de eeuw de Griekse schuld vrijwel voortdurend hoger was dan het nationaal inkomen, op de top zelfs vier keer zo hoog.” Griekenland stond daarin niet alleen. Nederland had die eeuw bijna altijd een staatsschuld die boven het nationaal inkomen lag. Met als topper de 245% van het jaar 1834. Zie hiervoor het CBS-rapport: De naakte feiten over de Nederlandse staatsschuld. Net als in Nederland werd in Griekenland in die tijd strijd geleverd voor meer democratie en de democratie was hierbij aan de winnende hand en ook in Nederland fluctueerde de staatsschuld.

Iets verder in de tijd verwijt Verbon de Grieken dat ze tijdens de crisis van de jaren dertig de drachme lang aan het goud gekoppeld lieten, wat tot grote economische ellende leidde. Griekenland stond hierin niet alleen. Neem Nederland dat in 1925 de goudkoppeling herstelde. Dit, omdat deze tijdens de Eerste Wereldoorlog was losgelaten. Pas in 1936, als een van de laatste landen in de wereld, werd de gulden weer losgekoppeld.

En tijdens het Kolonelsregime bleef de staatsschuld ‘ongrieks’ constant, aldus Verbon. Om vervolgens onder de democratie vanaf 1974 weer te stijgen. Nederland kende geen ‘kolonels’ maar de staatsschuld laat dit patroon ook voor Nederland zien.

Verbon maakt misbruik van de geschiedenis door er selectief en zonder context in te winkelen. Hij zal met betere of liever echte argumenten moeten komen.

Prikker, donderdag 27 augustus 2015

Historisch onderzoek

“Op een allesomvattend historisch onderzoek naar de militaire acties in Indonesië is door historici meermalen aangedrongen, maar tot dusver tevergeefs. Het wordt tijd dat de belemmeringen voor grootschalig onderzoek worden weggenomen, zodat Nederland met zijn onverwerkte koloniale verleden in het reine kan komen,” zo schrijft Hans Wansink in De Volkskrant. Als historicus juich ik het toe als collega’s onderzoek doen naar gebeurtenissen uit het verleden en zo proberen te achterhalen wat er is gebeurd en waarom. Ik vrees echter, dat dit in het reine komen er nooit van zal komen. Waarom niet?

Geschiedenis(foto: nl.wikipedia.org)

Historici proberen een gebeurtenis zo goed en kwaad mogelijk te beoordelen op hun eigen merites. Dus in hun eigen tijd met de waarden en opvattingen van toen, niet met de waarden en opvattingen vanuit een heden. Probleem is echter dat er iedere dag ‘nieuw verleden’ ontstaat. Het ‘oude verleden’ wordt gezien als een stap of voorfase die leidde tot dit ‘nieuwe’ verleden.

Onze kijk op vroegere gebeurtenissen is daarmee geen vaststaand iets. Deze verandert door de jaren. Zo leidde andere opvattingen over slavernij, tot een andere kijk op het verleden. De acties van bijvoorbeeld Jan Pieterszoon Coen (VOC gouverneur-generaal voor onder andere Indië), werden jarenlang ‘bejubeld en beloond’ met straatnamen en beelden. Nu wordt er schande van gesproken. Kijken we bijvoorbeeld naar de natiestaat. Nu staat de natiestaat centraal in ons denken en in de manier waarop we naar het verleden kijken. Alles wordt nu met een nationale bril bekeken en beschreven. Tot eind 18e eeuw bestond hij nog niet. In Afghanistan en wat we nu het Midden-Oosten noemen, lijkt de natiestaat te verdwijnen. Als dat zich doorzet, dan zal de natiestaat een voorstadium worden van het nieuwe. Hoe zou dan naar de militaire acties in Indonesië worden gekeken?

Het verleden mag dan wel voorbij zijn, het zal nooit ‘verwerkt’ zijn.

Prikker, dinsdag 18 augustus 2015