Normale proporties

Als voetballer op bescheiden niveau kan ik me een voorval herinneren waarbij ik zeer boos werd om een in mijn ogen onrechtvaardige beslissing. Wat gebeurde er? Als rechtsbuiten ging ik een bal halen die de achterlijn ver had overschreden. Ik gooide die in de richting van de keeper van de tegenstander. Die moest immers de doeltrap nemen. De keeper liet de bal doorrollen en op mijn weg terug naar mijn plek als rechtsbuiten, trapte ik de bal weer in de richting van de keeper. Die liet de bal weer passeren zodat die weer over de achterlijn rolde. Daarop stuurde de scheidsrechter me eruit met de woorden: ‘Ga de bal maar achterna.’ Ik begreep er niets van en daarop kwamen allerlei verwensingen uit mijn mond. Daarvoor heb ik na de wedstrijd overigens mijn excuses aan de scheidsrechter aangeboden.

Wimbledonchair_frontview

Foto: Wikimedia Commons

Ik kan me dan ook heel goed inleven in de boosheid van tennisster Serena Williams en haar gevoel dat ze werd bestolen. Haar coach gaf haar aanwijzingen maar of zij die heeft gezien, weet alleen Williams. Als dat niet het geval was, dan is haar boosheid zeer begrijpelijk. De straf die de scheidsrechter haar gaf, is ook te begrijpen. Williams ging immers flink tekeer en slingerde diverse verwijten naar het hoofd van de scheidsrechter. Een gemiddelde voetbalscheidsrechter had er een rode kaart voor getrokken.

Wat mij verbaast is de commotie er omheen. In de Volkskrant lees ik: “De scène raakte echter een gevoelige snaar bij sommige zwarte vrouwen in de VS. Zij nemen het op voor de zwarte tennisster en zien de handelwijze van de scheidsrechter en sommige publieke reacties op Williams’ tirade als bevestiging van een stereotype dat teruggaat tot de tijd van de slavernij: de ‘angry black woman’ als redeloze, hysterische heks.” Bij het artikel een stukje van een Amerikaanse tv-show waarin er van alles bij wordt gehaald door Williams en diverse duiders van het voorval. Seksisme omdat dit ‘nooit’ bij de mannen gebeurt. Racisme: angry black woman, een beeld of stereotype dat ik niet ken. Dat de scheidsrechter begrip moet hebben voor de situatie van Williams als moeder en voorvechtster voor de rechten van vrouwen.

Zien we niet een tennisspeelster die zich onheus bejegend voelt, boos wordt en verbaal zwaar over de schreef gaat? In de emotie van het spel kan dat gebeuren, maar dat kan ook gevolgen hebben. Die gevolgen liggen vast in de regels. Het is aan de scheidsrechter om de regels toe te passen. De scheidsrechter is er immers om ervoor te zorgen dat de wedstrijd eerlijk verloopt. Niet om zijn ‘fluiten’ af te laten handen van de psyche van de spelers. Dat scheidsrechters daar niet allemaal even consequent in zijn, is een gegeven. 

Zou het niet verstandig zijn om dit voorval terug te brengen tot deze, normale proporties?

Het vrije woord en reclame

Geenstijl en Dumpert doen ‘huilie huilie’ om hun eigen vocabulaire te gebruiken. Zoals jullie wellicht al hebben gelezen, staat er in de Volkskrant en het NRC een oproep aan bedrijven om nog eens na te denken over het uitzenden van reclameboodschappen via deze twee websites. De ondertekenaars van deze oproep, een honderdtal vrouwen, ergert zich aan het seksisme op deze sites: “U betaalt mee aan een site waar vrouwenvernedering en racisme de norm is, niet de uitzondering.” 

Die oproep is tegen het zere been van GeenStijl. Als je het niet wilt lezen, blijf dan weg van onze site, zo reageert de site en met de site ook anderen zoals Paroolcolumnist Theodoor Holman. Een wat vreemd argument, je hoeft de Privé niet te lezen om er toch in te staan en zo hoef je de sites niet te bezoeken om er toch afgebrand te worden. Als de Privé alleen over haar eigen lezers mocht schrijven, dan was het een saai blad en als GeenStijl alleen de bezoekers, je ‘vrienden’, mag  afzeiken, dan zou niemand de site bezoeken.

Nog vreemder, de oproep is, volgens GeenStijl: een regelrechte aanval op onze vrijheid,” door: “clubje bezemvliegers met lange tenen.” Hoezo een aanval op uw vrijheid? Wordt u door die oproep belemmerd om uw vuil te spuiten? Uw reactie laat het tegendeel zien. Dat er adverteerders afhaken ook dat belemmert uw vrijheid niet. Zonder deze adverteerders, zelfs zonder alle adverteerders, heeft u nog steeds de mogelijkheid om uw ‘mening’ te geven. Als je een vraag om ‘iemand te doen’ al het hebben van een mening kunt noemen. De Ballonnendoorprikker draait ook zonder reclame en zelfs zonder abonnementsgelden.

Ja, het verlies van de advertentie-inkomsten zal ertoe kunnen leiden dat u, de medewerkers van GeenStijl, brodeloos wordt, maar dan nog wordt u niet gehinderd in het geven van uw vaak abjecte meningen. Ja, jullie zullen op een andere manier inkomen moeten verwerven, iets wat wel meer mensen overkomt.

Voor een site die mensen de stevig en vaak onder de gordel, de maat neemt, laat u zich nu wel erg kennen door uw reactie op die ‘bezemvliegers met lange tenen’. Over ‘lange tenen’ gesproken. Of in termen die u beter begrijpt, bent u wel erg snel ‘op uw pik getrapt’, voelt u zich ‘in uw kruis getast’ of op z’n Vlaams ‘in uw gat gebeten’.