In eenheid verdeeld, in verdeeldheid één

‘We agree to disagree’ is een bekende Engelse uitdrukking. Een uitdrukking die wordt gebruikt als partijen het nergens over eens kunnen worden en toch met wat positiviteit uit elkaar willen gaan. Dit omdat ze elkaar in de toekomst nog wel eens nodig zouden kunnen hebben. Ik moest aan die uitspraak denken bij het lezen van een artikel bij Elsevier. Een artikel over de versplintering bij de moslimpartijen. Nu zijn de moslimpartijen daar niet de enigen. Een jaar geleden bereidden we ons voor op Tweede Kamerverkiezingen met een record aantal deelnemende partijen.

Bedtime for Democracy

Illustratie: Flickr

Een nieuwe verbindende kracht is nodig. Vanuit ons geloof, in de stad Den Haag, kunnen wij zoveel meer bijdragen dan er tot op heden is gedaan.” Een uitspraak van de Rotterdamse partij NIDA die nu ook in Den Haag mee gaat doen aan de verkiezingen. In hetzelfde artikel beklaagt leidsman Arnoud van Doorn van de Partij van de Eenheid de keuze van NIDA om in Den Haag onder eigen vlag mee te doen: “Vanaf het begin hebben wij contact gezocht met NIDA om samen te werken. Deze uitgestoken hand hebben ze nooit geaccepteerd. Nu ontstaat er nóg meer verdeeldheid, daar waar we juist eenheid nodig hebben.” Dan zien we op ‘rechts’ in Nederland, als we nog in die termen kunnen spreken, verschillende partijen die namens ‘het volk’ zeggen te spreken, maar dat toch allemaal op hun eigen manier doen omdat die eigen manier toch de beste is en ‘het volk’ het meeste recht doet. Ook links is versplinterd en verdeeld in partijen met een ‘eigen’ geluid omdat ze het allemaal het beste weten.

Om mijn favoriete punkband Dead Kennedys er maar weer eens bij te halen en te citeren uit hun nummer Chickenshit Conformist. een nummer waarin de band de teloorgang van de Punkscene betreurt. Een teloorgang die een gevolg is van succes waardoor de ‘egoïst’ naar boven kwam: “Punk’s not dead, it just deserves to die when it becomes another stale cartoon. A close-minded, self-centered social club. Ideas don’t matter, it’s who you know. If the music’s gotten boring it’s because of the people who want everyone to sound the same. Who drive the bright people out of our so-called scene ’til all that’s lefts is just an meaningless fad.”

Versplintering terwijl ze allemaal roepen dat ‘verbinding’ en ‘eenheid’ gevraagd is. Maar dan wel eenheid op hun manier. Partijen en vooral politici waar het allemaal om het eigen ego draait? Om de Engelse uitdrukking waarmee ik begon wat te ‘verhaspelen: ze zijn in eenheid verdeeld, en in verdeeldheid één.

Egoïst, narcist, …. elite!?

Een van de meest gebruikte woorden van 2016 en ik verwacht dat het ook in 2017 nog heel vaak wordt gebruikt. Ik heb niet geturfd, maar het zou best wel eens in de top tien van 2016 kunnen staan. Het woord elite. Als we het moeten geloven is alle ellende in de wereld, en misschien ook wel in het heelal, de schuld van de elite.

eliteFoto: Het Financieele Dagblad

Volgens Vandale is de elite een  “kleine groep van voorname mensen.” Wikipedia, de ‘democratische encyclopedie’ valt bij: “een kleine groep in een maatschappij, met buitengewone kwalificaties of privileges, waardoor zij op een bepaald vlak de hoogste positie inneemt. Zo kan er sprake zijn van onder meer politieke, militaire, economische en culturele elites.” Dus mensen die de hoogste posities innemen, die uitverkoren zijn.

Behoren kamerleden erbij? Ze zijn immers voornaam, zitten op een hoge positie omdat ze wetten voor ons allemaal vaststellen? Dat kan ik niet, ik kan er alleen maar iets van vinden en dat kenbaar maken. Zelf lijken ze daar anders over te denken. Menig kamerlid ‘vervloekt’ de elite en suggereert er niet bij te horen. Neem bijvoorbeeld Wilders die Tweet: “Heeee linkse media, elite, diensten en justitie: luister goed …” Of de SP die in haar verkiezingsprogramma schrijft: “Dat de politiek er niet alleen is voor de elite, maar voor iedereen.” Een waarheid als een koe, maar het suggereert wel dat volksvertegenwoordigers, die toch door ons zijn gekozen en dus ‘ uitverkoren’, niet tot de elite behoren. Die bestaat volgens de partij uit: “de directeuren en bestuurders.” 

Ontkennen zij het bestaan van een politieke elite? Of bestaat die wel maar horen ze er zelf niet bij. Als dat zo is, welke politici behoren dan wél bij de elite? De regeringspartijen misschien?  Premier Rutte denkt daar anders over, zo valt in Trouw te lezen: “In mijn achtergrond zit echt 0,0 procent elite. Ik herken me er niet in. Ik kan mijn tijd maar één keer uitgeven. Als het me om me, myself and I ging, dan kon ik ook wel andere dingen verzinnen om te doen, waarbij je niet iedere dag de grond in wordt geschreven.” Als premier is hij toch de politieke leider van Nederland, de ‘hoogste’ persoon en toch geen elite? Wie blijft er dan nog over als ‘elite’?

Maar wacht eens, zegt hij dat het bij de elite alleen maar draait om ‘me myself and I’? Dat is een heel andere definitie van elite. Is elite dan synoniem met egoïst? Met narcist?