Lucratieve voortplantingsstrategie

Bij De Correspondent een artikel van Tamar Stelling over het op steeds latere leeftijd krijgen van (eerste) kinderen. Omdat dit soms op natuurlijke wijze niet lukt, is er een hele industrie ontstaan gericht op voortplanting compleet met: “boze donorkinderen, troosteloze Indiase baarmoederverhuur en de eicelverkoop der werkloze Oostblokvrouwen.”  Met succes want: Die combinatie van kinderwens en embryotech levert absoluut baby’s op.” Nadelen zijn er ook, Stelling geeft er vier: grotere risico’s op complicaties en babysterfte, embryotech kinderen die worstelen met hun onbekende afkomst, een arbeidsmarkt die zich nog minder hoeft aan te passen op de biologische klok van de vrouw en: “Een voortplantingsindustrie waarbij de rijken der aarde zich in toenemende mate voortplanten ten koste van de armen. (Neem vrouwen die hun eitjes verkopen.)” Bijzonder, dat laatste nadeel, Stelling noemt het trouwens als eerste.

bevruchting

Foto: Pixabay

Bijzonder want laten we aannemen dat een arme vrouw eitjes verkoopt aan een rijk stel. Die eitjes worden bevrucht met het sperma van de rijke man. Wie planten zich dan voort? De rijke man en de arme vrouw, want het kind krijgt van ieder van hen de helft van de genen. De rijke vrouw niet. Haar lichaam wordt (alhoewel zeer gewenst) gebruikt als, om het oneerbiedig te zeggen, ‘productieloods’ voor een kind van een eicel van een andere vrouw. Haar zorgen, aandacht en geduld voeden het kind mee op. Behalve natuurlijk als daarvoor een nanny uit een arm land wordt ingeschakeld. 

Als we puur naar de voortplanting kijken, zijn dan niet vooral de rijke vrouwen de dupe van deze markt? Zij kunnen zich zo immers niet voorplanten. De arme man kan dat wel als zijn arme vrouw niet al haar eicellen verkoopt, blijven er nog genoeg kansen voor de arme man om zich. De rijke man, komt ook aan zijn trekken, zijn zaad wordt immers gebruikt. En als de rijke vrouwen de grote verliezers zijn in dit ‘voorplantingsspel’, is dan de arme vrouw die eicellen verkoopt niet de grote winnaar? Haar genen worden door haar zelf én door de rijke vrouw voortgebracht.

Als we met deze bril naar Stellings bewering kijken dat de ‘rijken der aarde zich voortplanten ten koste van de armen’, zouden we dan niet met veel meer recht het omgekeerde kunnen beweren? Dat de eicel-markt ervoor zorgt dat in ieder geval de arme vrouwen die hun eicellen verkopen, zich voorplanten niet ten koste van, maar op kosten van de rijken? Genetisch, en wellicht ook financieel, een ‘lucratieve’ strategie van de arme vrouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s