De koe, de horens en de staart

Volgende week staat het nieuwe kabinet op het bordes en dat is voor veel ‘stukjesschrijvers’ en programmamakers aanleiding om nog wat tips mee te geven. Ook Geert Laugs, directeur van Compassion in World Farming een actie groep die opkomt voor: “het welzijn van koeien, kippen, varkens en alle andere dieren die gehouden worden voor hun vlees, melk of eieren,” en streeft naar: “diervriendelijkere, duurzame en gezonde veehouderij: voor dieren, mensen en de aarde,” is er zo een. In een artikel in Joop verzucht hij: “Hopelijk zal dit de nieuwe minister van Landbouw, Henk Staghouwer, helpen de boeren in beweging te krijgen. Dat hij zich eerder onomwonden uitsprak voor eerlijke voedselprijzen, waarbij de gangbare productie zwaarder wordt belast ten gunste van biologisch boeren, is een goed teken.”  Hij wil, om bij de veehouderij te blijven, de koe bij de horens vatten. Laten we die ‘koe’ eens bekijken.

Schotse Hooglander | wikipedia: Een Schotse hooglander is ee… | Flickr
Bron: Flickr

Laugs: “De kans die zich nu voordoet om te komen tot een veehouderij die gezond is voor dieren, mensen en de aarde, heeft lang op zich laten wachten. We moeten haar niet voorbij laten gaan.” Hij geeft de nieuwe minister drie adviezen. Zo moet er worden geaccepteerd dat de veestapel kleiner moet en als: “een industrieel veebedrijf natuur in de buurt beschadigt door te hoge stikstofuitstoot, vervang het dan door natuur of door een dier- en milieuvriendelijk, natuurinclusief bedrijf met een goed verdienmodel voor de boer.”  Zijn derde, hij geeft het als eerste, advies luidt: “Laat het idee los dat de Nederlandse veehouderij met iedereen op de wereldmarkt op prijs moet kunnen concurreren. We hebben allemaal gezien tot welke problemen dat leidt. Zorg in plaats daarvan voor duurzame productie van goed en gezond voedsel voor de eigen regio.” Dat klinkt alleszins redelijk. Toch maakt hij zich zorgen. Zijn grootste zorg is: “het convenant met alle stakeholders dat het kabinet over dierenwelzijn wil afsluiten. De meningsverschillen zijn immers groot en de (na de dieren) grootste groep stakeholders (de boeren en de agrarische lobby) trapt doorgaans op de rem.”

Toch moet ik weer aan de Ever Given denken waarover mijn laatste Prikker van 2021 handelde. Over het de wereld over slepen van allerlei zaken en de daarmee gepaard gaande problemen. En dat onze keuze voor goedkoop en slechte kwaliteit dit in stand houdt. Ik moest hieraan denken omdat Laugs het advies geeft om, en nu vat ik het in mijn woorden samen, niet te kiezen voor de laagste prijs, maar voor kwaliteit. Een keuze die precies past in mijn betoog. Laugs richt zich tot de nieuwe minister en over diens hoofd tot de agrarische sector in Nederland. 

Daarmee kom ik bij ‘the inconvenent truth’ om de titel van die vorige Prikker aan te halen. Vat Laugs de koe wel bij de horens? Laugs wil de boeren in beweging krijgen en legt daarmee het probleem bij de producent. Ligt het grotere probleem niet bij de consument? De producten (goed, duurzaam, gezond en lokaal) waar hij om vraagt, zijn er nu al. Alleen worden ze door maar een klein deel van de mensen gekocht. De rest koopt gewoon de goedkope bulk bij de Appie en de Van Eerdjes. Wie koopt een biefstuk van € 50 per kilo bij de scharrelslager als je bij de Appie een regulier biefstuk kunt kopen voor € 25 per kilo? Als we vijftig jaar teruggaan in de tijd, dan komen we uit bij een situatie waarbij er vooral voor de eigen regio werd geteeld. Toen gaf het gemiddelde huishouden bijna 25% van het inkomen uit aan voeding. Nu ligt dat in de buurt van de 10%.

Om naar de door Laugs gewenste situatie te groeien, moeten die 10% flink omhoog. Voor een groot deel van de mensen kan dat niet, die geven in de huidige situatie op koopjes jacht in de supers ouderwetse percentages van hun inkomen uit aan voedsel. Die kunnen die hogere prijzen niet betalen. Van het deel dat de prijzen wel kan betalen, doet een klein deel dat al en de rest geeft het geld liever uit aan een tweede vakantie. Hoe gaat Laughs die mensen in de ‘eigen regio’ zo ver krijgen dat ze meer voor die duurzame, gezonde in eigen regio geproduceerde landbouwproducten gaan betalen? Met: “gangbare productie zwaarder (belasten) ten gunste van biologisch boeren,” wordt de groep die procentueel gezien het meest van het inkomen aan voeding uitgeeft, getroffen zonder dat hen een alternatief wordt geboden.

Staat Laugs niet aan de staart te trekken? Moet hij zich niet richten tot de nieuwe staatssecretaris van fiscaliteit en de consument?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.