Het bijzondere normaal

Het zal niemand ontgaan zijn dat er in de Verenigde Staten presidentsverkiezingen zijn gehouden. Het zal ook niemand zijn ontgaan dat de ene kandidaat, Joe Biden, volgens de regels van het spel gewonnen heeft. Het zal ook niemand zijn ontgaan dat de andere kandidaat, zittend president Donald Trump, zijn nederlaag niet lijkt te erkennen. Het zal ook niemand zijn ontgaan dat die verkiezingen mensen verleiden tot zeer bijzondere redeneringen. Bijzondere maar ook gevaarlijke. Neem Robert Raupach bij Opiniez.

Schrijfmachine, Papier, Bericht, Woord, Verkiezingen
Bron: Pixabay

Raupach: “Gevierd voormalig burgemeester van New York, Rudy Giuliani, werd zaterdag tijdens een persconferentie geconfronteerd met het feit dat de grote Amerikaanse medianetworks Biden al snel als winnaar hadden aangewezen. Terecht wees hij de aanwezige reporters erop dat niet de nieuwsmedia een winnaar uitroepen, maar officiële instanties dat behoren te doen.” Hij heeft gelijk, officiële instanties moeten de winnaar aanwijzen en niet nieuwsmedia. Dus een redelijke opmerking. Alleen lijkt hij hier te suggereren dat er iets bijzonders gebeurd terwijl het niet afwijkt van andere verkiezingen. Neem de verkiezingen van 2016. De nieuwsmedia riepen Trump uit tot winnaar en twee dagen later zat de president-elect al in overleg met de toenmalige president Obama. Op dat moment hadden de officiële instanties Trump nog niet tot winnaar uitgeroepen. Dat gebeurt in de Verenigde Staten altijd geruime tijd na de verkiezingen. Pas dan komen de kiesmannen in de verschillende staten bijeen en bepalen wie in die staat heeft gewonnen en pas dan wordt de uitslag officieel. De manier waarop Giuliani en in zijn verlengde Raupach het presenteren, lijkt het normale iets bijzonders waardoor het bijzondere normaal lijkt.

Rapauch gaat verder: “Biden leidt momenteel met 14.767 stemmen in Arizona, 20.540 in Wisconsin, 36.186 in Nevada en 11.413 stemmen in het nog niet gecallde Georgia. Deze 82.885 stemmen vertegenwoordigen maar 0,06% van de in totaal meer dan 137 miljoen uitgebrachte stemmen. Mag zo’n flinterdunne marge een zo belangrijke verkiezing beslissen?” Of de aantallen nu nog hetzelfde zijn, weet ik niet maar ik geloof meteen dat ze klopten toen Raupach zijn artikel schreef. Waar, maar niet de hele waarheid. Als je dan toch resultaten in staten bij elkaar optelt, dan moet je ze ook van alle staten optellen en niet slechts van die paar waar het spannend is. Tel je ze allemaal dan heeft Biden op het moment dat ik dit schrijf ruim vijf miljoen meer stemmen op zijn naam dan Trump. Dat is niet echt een ‘smalle marge’. Als je deze verkiezingen dan toch, zoals Raupach doet: “een referendum over Trump,” noemt, dan is de uitslag duidelijk. En zelfs al is het verschil in totaal 0,06% van de stemmen of nog minder, dan nog is dat voldoende om iemand als winnaar uit te roepen. Sterker nog. In de Verenigde Staten worden winnaars uitgeroepen die minder stemmen hebben dan de verliezer. Trump weet daar alles van. In 2016 stemden er bijna drie miljoen mensen minder op hem dan op verliezer Hilary Clinton en toch won hij eerlijk volgens de regels van het Amerikaanse spel. Ook hier presenteert Raupach het normale als iets bijzonders waardoor het bijzondere normaal lijkt.

Raupach vervolgt: “Hertelling in enkele staten en verder onderzoek naar mogelijke fraude of onregelmatigheden zijn op z’n plaats en zijn een logische stap van het Trump-kamp. Je zomaar neerleggen na zo’n 5,5 jaar vechten (voorverkiezingen en campagne meegerekend) zit niet alleen niet in de aard van het beestje, dat simpelweg ook niet tegen zijn verlies kan, maar zou ook bij de zeer loyale achterban tot onvrede leiden.”Inderdaad zal het best een logische stap zijn in het kamp Trump en het kan best zijn dat neerleggen bij verlies tot onvrede bij de zeer loyale achterban leidt. Je neerleggen bij een eerlijke nederlaag is echter ook een van de kenmerken van een democratie. En ja, ook mogelijke fraude moet worden onderzocht. Het is niet Biden die moet aantonen dat hij eerlijk heeft gewonnen, maar Trump die moet aantonen dat er gefraudeerd is. Ook hier wordt het bijzondere gepresenteerd als normaal waardoor het normale bijzonder lijkt te worden.

“Het journalistentrucje om in elk nieuwsbulletin de bijzin te vermelden: “Er zijn geen bewijzen voor fraude” gaat in de hoofden van het weinig kritische grote publiek zitten en wordt op die manier vanzelf een waarheid.” Zo gaat Raupach verder. Maar beste meneer Raupach, als er geen bewijzen zijn, zijn er geen bewijzen. En wat betreft die ‘hoofden’. Wie begon er ook al weer ver voor de verkiezingen te roepen dat hij alleen kon verliezen als er gefraudeerd werd? Wie begon er met het verdacht maken van poststemmen en procedures hieromtrent? Zou het niet kunnen dat dit in de hoofden is gaan zitten van een flink deel van het weinig kritische iets kleinere publiek van fervente Trumpaanhangers? En weer wordt iets normaals als bijzonder gepresenteerd waardoor het bijzondere normaal lijkt.

Waarin deze verkiezingen echt afwijken van eerdere is dat de verliezende kandidaat zijn nederlaag niet erkent. Vier jaar geleden erkende Hilary Clinton na een dag haar nederlaag terwijl ze meer stemmen haalde dan haar tegenstander. Trump weigert dit en vecht de uitslag, het proces, de stembiljetten en alles eromheen aan. Sterker nog, hij wist al weken zo niet maanden tevoren dat er ‘fraude was gepleegd’. Dat is zijn goed recht, maar maakt het nog niet ‘normaal’.

Het normale bijzonder laten lijken en het bijzondere normaal is een gevaarlijke ontwikkeling.

5 gedachtes over “Het bijzondere normaal

  1. Frits Leenders

    Mooi stuk. Maar het onderscheidend vermogen, het denken en spreken in termen van processen, structuren, factoren, aspecten, historische ontwikkeling is zwaar op z’n/ haar retour. Onderscheid kennis, informatie wordt bijna niet meer gemaakt en ( genuanceerde) deskundigheid niet gewaardeerd. Mensen die hun twijfel uitspreken en zich niet laten verleiden tot boute uitspraken worden gezien als stuntelaars, losers. Zelfonderzoek en zelfcritiek zijn zaken uit de oude doos. En het naieve geloof in de maatschappelijke maakbaarheid is te danken aan een erg simplistische voorstelling van de realiteit voortkomend uit bovengenoemde zaken en een misplaatste zelfoverschatting. In die ik-vind cultuur lopen wij voorop. Veel wetenschappers willen niet meer in programma’s verschijnen omdat ze neergesabeld worden als ze zaken nuanceren. Dat zag je ook bij de VS verkiezingen / NPO. Die witkuif is maf maar die anderen zijn geen haar beter. 3 strikes out en wetgeving in zaken huisvesting/ onderwijs ( segregatie ten top) hebben de zwarte bevolking in VS zwaar benadeeld maar komen wel uit de koker van de Democraten. Die neo- liberalen hebben niets met arme zwarte bevolking. Ook Harris is ook.van een bovenlaag met hoog opgeleide wetenschappers als ouders. Veel zal er dus niet veranderen. Zij spenderde 600.000 dollar nodig om gekozen te worden als Openbaar Aanklager. Een gekozen OM en gekozen cherif; te belachelijk voor woorden. En slechter dan Trump kan niet dus is het altijd beter. Tegenstellingen zijn al decennia zo groot die zijn waarschijnlijk niet meer vreedzaam te overbruggen. Ook Frankrijk en Engeland laten deze chaos zien. Daar zouden wij veel meer naar moeten kijken en iets van leren.

    Like

      1. leenders.frits@hotmail.com

        Ik begrijp je punt. Grappig gezegd. Ik heb die verkiezingen niet echt gevolg omdat ik er misselijk van werd. Van beide zijden, maar vooral het geklets op de Nederlandse TV. En voortdurend die sterk dogmatisch gekleurde bril waardoor gekeken wordt. Een analist die zaken wilde relativeren werd al neergesabeld nog voor hij z’n tweede zin begon. En dan te pas en te onpas dat’ I cannot breath’ erbij halen. En natuurlijk wordt er zwaar gediscrimmineerd en zeker door de politie maar ik raad iedereen aan om het filmpje van de betrefdende bodycam van 1 uur lang te bekijken. Dan ziet het verhaal er toch heel anders uit. De man had al 3 keer neergeschoten mogen worden omdat hij de aanhoudingsbevelen niet opvolgde toen hij nog in z’n auto zat. Hij liet z’n handen niet zien en hij stond als vuurwapengevaarlijk geregistreerd. De politie heeft hem nog proberen te reanimeren maar de 2de lijkschouwing liet zien dat hij zo onder invloed was van drugs dat het een wonder was dat hij nog leefde. Dat ‘I cannot breath’ sprak hij al uit toen de politie nog niet aan hem zat. Maar dat had te maken met ademnood vanwege allerlei lichamelijke mankementen versterkt door de drugs. Analyses van deze aanhoudings- ongevallen van de Amerikaanse politie door SF militairen / instructeurs laten zien dat het gros van deze gevallen vooral te wijten is aan slechte opleiding, laag niveau, slechte fysieke en mentale gesteldheid van de politie en niet aan discrimenatie. In een land waar iedere mafkees met een pistool loopt te zwaaien en dan dikwijls ook nog onder invloed is, is aanhouding een heel ander verhaal dan de gemiddelde aanhouding in Nederland.
        Maar van dat soort zaken hebben de meeste journalisten geen verstand.

        Like

  2. Pingback: Identiteit en de opdracht van het onderwijs – Ballonnendoorprikker

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.